Monoton olmayı istemedim hiç. Ama beni de ittiler diğerlerinin düştüğü nehire. Su durmadan akıyordu. Diğerleri nehirde buldukları dala tutunuyorlar, geriye yüzmeye çalışıyorlar, nafile. Ben bıraktım kendimi. "Siz de gelin " dedim,gelmediler."Bu nehir bir gün denize, okyanuslara açılacak" dedim, dinlemediler beni. Onları bilmem ama bana okyanuslar göründü.Hissediyorum,mutluluklar çok yakın.Ya mutluluk neydi ki? Sevmek mi, sevilmek mi,yalnızlık mı,doğallık mı? Savaşmak mı, boyun eğmek mi? Tarifi var mı? Kimbilir... Mutluluk yok mu, yoksa çok mu fazla? Geçmişin disketini kırmak, yeni, temiz bir disk hazırlamak mı?

             Hani kulağımız belli frekansalar dışındaki sesleri işitmez ya; kalbimiz de öyle sanırım.Belli frekansların dışındaki mutluluğu kavrayamıyor.Mutluluğun en yüksek frekansı da ağlamak...Hiç mutluluktan ağladınız mı hıçkıra hıçkıra? Başını ellerinin arasına alıp ağlamaya benzemez bu. Ağlarken gülmek ya da güldüğünü sanarken ağlamak gibi! İşte o en yüksek frekansıdır mutluluğun. Biliyorum onun yukarısı yoktu, yokluktu....

merhaba..

çok güzell