Yolculuklar,ister istemez ayrılığı getirir beraberinde, bazen de unutulmaz kavuşmaları! Gece yolculuklarını oldum olası sevmemişimdir. Arada bir yanan ışıkların ya da gözleri kamaştıran araba farlarının ,yolların karanlığındaki esrarı çözdürmeme çabası hep başarıyla sonuçlanır.

         Siyaha bürünen yol ,tüm hızıyla ayaklarımın altından kayar, gider. Kalbim korkuyla çarparken, dalıveririm sessiz rüyalara. Gözlerimi, sigara dumanından sararmış perdelerin süslediği herhangibir dinlenme tesisinde açarım. Tüm gözlerin bana çevrilmesine rağmen rahatsız olmam nedense. Kendimi hiç olmadığım kadar güvende hissederim, onca tehlikenin arasında. Çok mu cesurum, yoksa korkumu belli etmediğimden mi bilmem. Kim bilebilir ki, gecenin bile uğramadığı bu istasyon köşesinde.

           Arasalar da bulamazlar ki gecenin sinsiliğine sığınan bendeki beni!!  Eee ne demiş şair:

"Gökyüzünde aramayın beni

Ben haremde bir yıldızım

Aldanmayın kahkahama, şıkırtıma

Ah, ben yapayalnız ,zavallı bir kızım"